De avond over transitie (sprekersavond Rudy D’hondt te Wijgmaal – 13 november) geeft hier nog steeds naweeën.
K bn echt wel n tijdje beduusd en vooral bezorgd geweest dat t allemaal ging mislopen.
T bleef hangen zoals een film die je diep raakt.
Het besef dat mijn (klein)kinderen de volledige omwenteling zullen meemaken….
Dat ik in 2000 27 ging zijn en dat de olie in 2060 ging op zijn vertelde mijn leraar ons al in het vijfde studiejaar. Maar t is maar nu dat t waar is en waar w.
Ondertussen ben ik al wel veel initatieven tegen gekomen en meer gerust dat we stilaan naar een beter wereld toe werken.
Soms groots, soms met kleine beetjes. Hier probeer ik het leven uit zonder droogkast bv maar alle beetjes helpen zei t kleine meisje en ze plaste in de zee 
Waar ik nog wel van wakker lig , en mijn vriend ook, is dat er voor de zorg van minderbedeelden en gehandicapten mss geen plek en geld gaat zijn.
Onze maatschappij is er niet alleen één waar we van heinde en verre kunnen gaan studeren in steden van onze keuze zoals de prof zei, aardbeien kunnen kopen in de GB in volle wintertijd,… We hebben door overvloed ook geld en personeel voor mensen met noden. Als alles in mekaar stuikt … wat dan?
Ik hoop dat de samenhorigheid van de transitie er op alle vlak kan komen.
Beste,
Gisterenavond moest ik, zoals alle ouders van kinderen in het secundair, een handtekening zetten onder de toetsen van mijn zoon. Wat onmiddellijk in het oog sprong was een tekst die hij had moeten analyseren voor het vak technologische opvoeding : “boeren in 2020″. De tekst handelt over hoe de landbouw er binnen 10 jaar uit zou kunnen zien. Er werd geschreven over robots die oogsten, en wolkenkrabbers die een gesloten systeem vormen en waar plaats in zou zijn voor 300000 varkens en 3000000 kippen met in de kelders ruimte voor viskwekerijen. Door het gesloten systeem zouden de dieren hun huis niet moeten verlaten wat het risico op ziektes edm zou beperken, zou het voeder ter plekke geteelt worden, enzovoort. De voorije week hebben ze het in de klas tijdens TO over domotica gehad en dat onze maatschappij overduidelijk in die richting evolueert.
Toen hij de leraar er tijdens de les nadien op wees dat olie wel eens zeer snel zeer duur zou kunnen worden gaf die een antwoord in de zin van “dat maken wij toch niet meer mee”.
De school waar mijn zoon gaat heeft de naam kritische geesten te vormen. Wat me verbaasd is niet dat een leraar TO niet echt geinformeerd is over de gang van zaken maar dat geen van de andere kinderen enige kritische vraag stelde. Ik denk dat zolang we aan de basis van het denken over onze maatschappij, die ons voor een deel in scholen wordt aangeleerd, niets veranderen elke cursus oplapwerk zal blijven. Het lijkt me dwijlen met de kraan open.
Daarom stel ik voor, al weet ik niet hoe, een informatiemap te ontwerpen voor scholen. Die map zou kunnen gebruikt worden door lokale transitie initiatieven. Het zou bijvoorbeeld in de vorm van een charter kunnen worden opgesteld. Scholen kunnen dat charter dan ondertekenen. De school die dan een “transitieschool” wordt zou bijvoorbeeld leerkrachten kunnen vragen voor maatschappij opbouwende teksten te kiezen als het om analyze gaat of als het om andere teksten gaat om die kritisch te analyzeren.
Ikzelf definieer transitie naar bestaande verenigingen toe als een verbinding, een verbinden, niet als een zoveelste nieuwe vereniging ; alweer een nieuwe vorm die uitgevonden wordt. Dit is mijn visie : transitie is (mbt bestaande verenigingen zoals scholen) de band die bestaande verenigingen bindt. Op die manier is transitie niets concreets in de zin van “dàt is het” maar vormt het verbindingen, staat het voor het principe van verbinding, van “tussen” in onze samenleving. De mate van diversiteit die de veerkracht van een samenleving en dus haar draagvlak bepaalt wordt dan niet meer gedefinieerd als “zoveel mogelijk verschillende individuen (verenigingen)” maar als “zoveel mogelijk verschillende relaties tussen individuen (verenigingen)”. Transitie betekent overgang. Overgang is verbinding.Verbinding is tussen.
Om terug te komen op de school : ik ben ervan overtuigd dat er veel goede wil bestaat maar dat scholen geen zicht hebben op hoe hun leerkrachten dingen aanbrengen. Sommige leerkrachten staan gewoonweg niet stil bij de impact van hun overdracht en bij het feit dat ze die impact positief kunnen aanwenden. Niet het de bestaande situatie bekrachtigen scherpt de geest maar het zoeken naar alternatieven. Anderzijds verdwijnt het metaniveau dat vroeger aangaf welke richting de leerkrachten in een bepaalde school gezamelijk keken. Kerken lopen leeg en katholieke scholen weten niet meer hoe ze aan sociale waarden invulling kunnen geven anders dan leerlingen voorbereiden op een energieverslindende, op vooruitgang, carriere en concurrentie gebaseerde maatschappij. School gaan wordt synoniem voor kennisoverdracht. Wat is het doel van een school in tijden dat men zijn diploma via het internet kan behalen ? Wat met de kritische geest ? Hebben scholen een alternatief ? Is er een alternatief ?
Misschien is het in dit opzicht nuttig het “energie voor veerkracht” initiatief uit te breiden naar scholen ? Ik heb naar aanleiding van het gesprek dat ik gisteren met mijn zoon had overwogen een tekst te schrijven mbt tot deze gedachten voor het tijdschrift “klasse”. Lijkt jullie dat een goed idee ?
Met vriendelijke groeten,
x